Η χαρά του έρωτα

49351207_325396214851635_3629325043898515456_n
Φωτογραφία του Antoine d’Agata

Έλεγα πριν λίγους μήνες:

Κάθε σκέψη και κάθε φαντασία λαγνική είναι κίνηση είτε προς ένα μέλλον επιθυμητό, είτε νοσταλγικά προς το παρελθόν. Ως γνωστόν στο γαμήσι, την ώρα εκείνη, δεν σκέφτεσαι ποσώς αλλά υπάρχεις μόνο και, αν σκέφτεσαι, σκέφτεσαι με τον τρόπο της μέθης και στον ρυθμό της περίπτυξης: είτε σε αντιχρονισμό με τον ρυθμό της περίπτυξης είτε με τρόπο σόλο τζαζ ή άριας αν δεν έχει έρθει ακόμα ή ώρα της περίπτυξης. Αλλά το ουσιώδες στο γαμήσι δεν μπορεί να είναι η όποια σκέψη, είναι ότι υπάρχεις. Καθαρή ύπαρξη, που λέμε.

Απόψε σκεφτόμουν για το ίχνος της χαράς που αφήνουν κάποιοι άνθρωπο στη ζωή μας. Τα τραγούδια μάς μαθαίνουν να θυμόμαστε τον πόνο και τον χωρισμό. Αναπόφευκτοι είναι. Εξίσου αναπόφευκτες είναι η στέρηση και η νοσταλγία. Τέλος, πιθανότατα θα ποθήσουμε λάθος ανθρώπους και οπωσδήποτε θα μας ποθήσουν λάθος άνθρωποι. Οι ζημιές και τα τραύματα είναι αναπόφευκτα. Δεν γίνεται όμως να αυτονομούνται όλα αυτά υπό μορφή καψούρας και να παραγνωρίζεται το ίχνος της χαράς. Γιατί κάποιοι άνθρωποι αφήνουν τελικά ίχνος χαράς μέσα μας· ακόμα κι αν έχει λήξει η σχέση τους μαζί μας, προσωρινά ή για πάντα.

Ελπίζοντας ότι ζούμε στην αρχή μιας εποχής στην οποία οι άνθρωποι θα προτιμούν και θα διεκδικούν την ερωτική μοναξιά από μια ανταλλακτική ερωτική σχέση (μέσα σε συμβίωση ή και όχι), νομίζω ότι σιγά σιγά πρέπει να απεκδυόμαστε τις εξιδανικεύσεις. Δεν λέω, πολλές εξιδανικεύσεις γύρω από τον έρωτα ερεθίζουν όπως σε ένα πιο χειροπιαστό επίπεδο ξεσηκώνουν κάποια εσώρουχα. Όμως ίσως πρέπει να μπορούμε να πάμε παραπέρα, να παραμερίσουμε τα στρινγκάκια, να ξεκουμπώσουμε τους κορσέδες, να βγάλουμε τις κάλτσες.

Από την εξιδανίκευση του έρωτα και την αποθέωσή του να προχωρήσουμε προς ένα πιο συναισθητικό τρόπο να λαγνουργούμε και να γαμιόμαστε, άλλωστε την καύλα την πολλαπλασιάζει η καύλα που προκαλούμε: δεν χρειάζεται να κάνεις χατήρια αλλά, άμα σου αρέσει ο άλφα ή ο βήτα τρόπος, είναι ωραίο να καυλώσεις περισσότερο καυλώνοντας τον άλλο ή την άλλη. Ίσως επίσης θα έπρεπε να αποσυνδέσουμε τον έρωτα από την αναζήτηση της αγάπης και της συμβίωσης. Είναι φενάκη η χρήση του έρωτα ως προϋπόθεσης της αγάπης: η αγάπη εμφανίζεται σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα (που είπε κι ο Άλλος), ούτε καλλιεργείται ούτε ενθαρρύνεται λόγω συμβατότητας χαρακτήρων ή σεξουαλικής συμβατότητας ή δεν ξέρω τι άλλο μάς λένε τα σάιτ και τα περιοδικά και τα εγχειρίδια ευ ζην. Όπως είπε και ο Ίδιος, η αγάπη φυσάει όπου φυσάει και δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Η κατάχρηση της «αγάπης» ως ερμηνείας και η στανική προσδοκία της είναι αιτίες βαθειάς και στυγερής δυστυχίας.

Ίσως λοιπόν αν προσπαθούμε να είμαστε τσαχπίνηδες, εργατικοί κι ενσυναισθητικοί εραστές χωρίς να νιώθουμε ότι έχουμε αντίπαλο ή πελάτη από πάνω μας ή από κάτω μας ή σε όποια άλλη θέση και αν πάψουμε να θεωρούμε τον έρωτα ως προθάλαμο άλλων μεγάλων αφηγήσεων και τον ζούμε σαν ένα εκτεταμένο τώρα (όταν και εφόσον), ίσως έτσι να μπορούμε να μάθουμε να δεχόμαστε τη χαρά και να μένουμε σε αυτή. Ίσως έτσι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να δεχτούμε την αγάπη, που έρχεται απροειδοποίητη φυσώντας προς όπου φυσάει.

Γιατί αν το ίχνος της χαράς από τους άλλους ανθρώπους είναι σαν σφραγίδα και σαν τατουάζ, το ίχνος της αγάπης είναι η ίδια η χαρά που ζει μέσα μας ακμαία ως η χαρά η ίδια, παρά ως ανάμνηση χαράς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s