Άι λάικ του μπι ιν Αμέρικα

Ο Αμερικής Ιάκωβος στη Σέλμα με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Η παραπάνω εικόνα τιμά την Ορθοδοξία και τον ελληνισμό της Αμερικής. Πάνω απ’ όλα, τιμά στο διηνεκές τον ίδιο τον Αμερικής Ιάκωβο.

Η παραπάνω εικόνα δεν είναι ενδεικτική του αμερικανικού ελληνισμού.

Το 2013 και το 2014 έζησα κοντά σε μια ελληνοαμερικανική κοινότητα για συνολικά τέσσερις εβδομάδες. Υπήρχε σοβαρότατη προοπτική να δουλέψω εκεί. Όσο έμεινα εκεί έμαθα πολλά πράγματα από διάφορα μέλη της.

Έμαθα ότι δεν πρέπει να ψωνίζουμε παπούτσια από ένα συγκεκριμένο κατάστημα, στο οποίο βεβαίως ο κύριος που με συμβούλευε είχε δουλέψει πριν πολλά πολλά χρόνια, επειδή το έχει Εβραίος. Άλλος κύριος μού είπε ότι δεν είναι ρατσιστής αλλά οι μαύροι είναι τεμπέληδες κι αναξιόπιστοι, αν και δεν μπορεί να μιλάει για αυτά τα πράγματα ανοιχτά επειδή θα τον πουν ρατσιστή.

Πληροφορήθηκα ότι κάθε σωστός Έλληνας οπωσδήποτε πάει στην εκκλησία κάθε Κυριακή «για το community», όχι γιατί απαραιτήτως πιστεύει σε θεούς κτλ. Αυτό βεβαίως θα έπρεπε να τηρώ κι εγώ, όταν θα έπαιρνα τη δουλειά που δεν πήρα. Αν δεν πήγαινα θα μου ζήταγε τον λόγο ο παπάς τηλεφωνικώς, ο οποίος μιλάει και με τον Πατριάρχη στο Φανάρι κάθε τόσο.

Μου εξήγησαν ότι η Ελλάδα δεν πηγαίνει μπροστά κι έχουμε Μνημόνια επειδή οι Έλληνες της Ελλάδας είμαστε τεμπέληδες, ενώ στην Αμερική δουλεύουμε δέκα ώρες την ημέρα και χωρίς σαββατοκύριακα, αν μας ζητηθεί. Την Ελλάδα την κατέστρεψαν οι συνδικαλιστές. Επίσης στην Αμερική μετράει η οικογένεια πάνω απ’ όλα.

Πήγα στη διάλεξη ενός ιστορικού που δεν είχα ακουστά, ο οποίος όμως είχε δουλέψει στο State Department. Η διάλεξη έγινε στο meeting hall του Ιερού Ναού. Ο ιστορικός μάς είπε ότι ο Τούρκος είναι ο προαιώνιος εχθρός του έθνους μας και ότι είναι inherently βαρβαρικός λαός, τον οποίο κανείς δεν ξεπερνάει σε αγριότητες και εγκλήματα, ενώ και σε καιρό ειρήνης επιβουλεύεται ό,τι έχει απομείνει από τα εδάφη μας. Έκλεισε με την έκκληση να μην ξεχνάμε τις χαμένες πατρίδες.

Με ρώτησαν πολλές φορές αν είμαι παντρεμένος.

Τέλος, από τη γλυκύτατη κυρία Μπέτυ, η οποία μπορεί ήδη να έχει αφήσει τις ανατολικές ακτές του Ατλαντικού για τα Grey Havens του μύθου, ένιωσα τι ανελέητο φαρμάκι είναι η νοσταλγία: μου τραγουδούσε στο αυτοκίνητο, οδηγώντας με thirty miles, που σημαίνει ότι είχαμε ουρά τα μπινελίκια πίσω μας, ό,τι ελληνικά τραγούδια είχαν βγει μέχρι το 1967, όταν τριάντα χρονών άφησε τη Χαλκίδα για το Αμέρικα. Διότι αυτά είναι τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουνε βγει ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s