Sigur Rós: καινούργιο βίντεο

Ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, οι Sigur Rós, έβγαλαν νέο τραγούδι με ιδανικά ταιριαστό γλυκούλι βίντεο κλιπ. Μη σας τρομάξει το ‘adult content’, κάτι χίπηδες που τρέχουνε και χοροπηδάνε στη φύση δείχνει.

Advertisements

38/50 = 76%

Σήμερα το πρωί στις εξίμιση, πηγαίνοντας η συμβία στη δουλειά, προσπέρασε αργά ένα πολύ διαμελισμένο πτώμα σχεδόν στη μέση της ασφάλτου, στην περιοχή των βουστασίων, σε ένα από τα σημεία όπου η νεκρή ζώνη σχεδόν αγγίζει τον αυτοκινητόδρομο, ένα διπλοκάμπινο (= αγροτικό τετραθέσιο) με βουλιαγμένη τη μούρη και σπασμένο παρμπρίζ, κι έναν να κάθεται στην άσφαλτο σε πλήρες σοκ, πιθανότατα τον οδηγό του διπλοκάμπινου.

Στις ειδήσεις μαθαίνουμε ότι υπήρχαν δύο θύματα: ο διαμελισμένος κι ένας βαριά τραυματίας. Βλέπουμε ένα άρβυλο αδέσποτο στην άσφαλτο (αυτό το είχε δει και η συμβία το πρωί). Κι αυτό είναι όλο. Μετά πληροφορούμαστε ότι πρόκειται για 50 λαθρομετανάστες που καταδίωκε η αστυνομία σε συντονισμένη επιχείρηση με τα τοπικά ΜΑΤ («ΜΜΑΔ») και τη βοήθεια του ελικοπτέρου. Συνέλαβαν μόλις 38 όμως. Δεν ξέρω εάν περιλαμβάνονται τα 2 θύματα στους 38. Βλέπουμε εικόνες μαυριδερών με τριμμένα σακάκια να κάθονται στο κιγκλίδωμα του αυτοκινητοδρόμου (ελληνοκυπριστί: ‘χάιγουεϊ’) περιτριγυρισμένων από ευθυτενείς αστυνομικούς. Συνεχίζουμε με άλλο θέμα, ότι έγινε διάβημα στην Τουρκία να μην αφήνει τους λαθρομετανάστες να τρυπώνουν στον Νότο από τον Βορρά, κάτι τέτοιο. Και τα λοιπά.

Σκέφτομαι τον δύστυχο που έγινε κομμάτια: «είδα το κομμένο χέρι του, η Γ. (η οδηγός του αυτοκινήτου στο οποίο ήταν η συμβία συνεπιβάτης) ούρλιαζε και μπήκα μπροστά της για να μη βλέπει τον διαμελισμένο». Σκέφτομαι τον τραυματία. Ήξεραν ήδη από τις οχτώ (αφού οι περισσότεροι συνάδερφοι αναγκάστηκαν να περάσουν μπροστά από τον τόπο του δυστυχήματος) ότι επρόκειτο για μετανάστες: αυτοί άλλωστε έχουνε το χούι να διασχίζουν (ελληνοκυπριστί: ‘διασταυρώνουν’) τον αυτοκινητόδρομο κάθετα.

Σκέφτομαι πώς αυτό το χούι μπορείς να το καλλιεργήσεις πολύ εύκολα άμα σε κυνηγάνε.

Σκέφτομαι τον οδηγό που, αντί για τη συνήθη γάτα ή το σύνηθες σκυλί, χτύπησε πρωί-πρωί δύο ανθρώπους, κομματιάζοντας τον ένα επιτόπου. Παραλίγο να σκοτώσω κι εγώ μια φορά έναν μεθυσμένο που κυλιόταν στη μέση του δρόμου: μας έσωσαν το τραβολόγημα ενός φίλου του, η άριστη ορατότητα στη διασταύρωση (εδώ τις φωτίζουν), τα φρένα του Τογιότα και το ABS, που να του κάτσουνε χίλια καλά οποιανού το εφεύρε.

Γλιτώσαμε από 38 (ή 40) ανασφάλιστους, αφορολόγητους, ξεβίζωτους, ανεμβολίαστους χτίστες, εργάτες κτηνοτροφίας, πορτοκαλομαζώχτες. Η αστυνομία έπραξε το καθήκον της, στα μέτρα του ανθρωπίνως δυνατού. 76% είναι μια καλή απόδοση, ένα αξιοπρεπές ποσοστό.

Αυτά για σήμερα. Κάτι μου λέει πως μια μέρα αυτά, κι άλλες ιστορίες του Fortress Europe, θα πάρουνε τη θέση τους δίπλα στην Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά: αφελείς εξιστορήσεις μακρινής βαρβαρότητας.

Μην πάτε αλλού: έχει τσούχτρες

Εξαιρετική διαφημιστική ατάκα. Μα ποιος τους τα γράφει; ο Δαβαράκης; (ελπίζω να μην τα γράφει όντως ο Δαβαράκης και να διέπραξα μόλις κανα faux pas.)

Προσπαθώντας να σας κρατήσω εδώ, μακριά από τσούχτρες, σας έχω τρία θέματα:

Ι.

Δείτε το πρόσφατα μπαζαρισμένο βίντεο με τον Τσόμσκυ. Εκεί ο άνθρωπος μιλάει για τα διδακτικά βιβλία από τα οποία μάθαινε ο γιος του Ιστορία στη φιλελεύθερη (με την καλή έννοια, όπως το έλεγε ο θεός της ελληνικής ποίησης στη Στροφή 86: φιλελεύθερα τραγούδια σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ) Μασσαχουσέτη του 1969 και το μίσος και τη μοχθηρία που καλλιεργούσαν, λ.χ. «αχ τι ωραία να ‘μουνα κι εγώ ανάμεσα στους αποίκους που μπούκαραν και σφάξανε τα γυναικόπαιδα στο πώς-το-λένε». Οι μεταρρυθμίσεις, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η συνεννόηση, οι απελευθερώσεις συντελούνται, αναπτύσσονται και επιβάλλονται (ναι, ποτέ δεν προσφέρονται στο πιάτο) με ιστορικούς ρυθμούς, αργούς.

Οι άνθρωποι, βεβαίως, ανυπομονούμε.

Πάντοτε αναλογιζόμουνα πώς η ωρίμανση μιας πολιτικής διεργασίας στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα καθόρισε αν θα πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι δούλοι ή ελεύθεροι. Κάθε φορά που πεθαίνει ένας πρόσφυγας στην Κύπρο (ιδίως άμα υποψιάζομαι ότι ήταν καλός άνθρωπος κι όχι από τα καθήκια που… τέλος πάντων, άσε), σκέφτομαι: «ακόμα ένας που τον πρόλαβε η Ιστορία και η Πολιτική» (δεδομένου και ότι η Κύπρος θα επανενωθεί το 2046 υπό την υψηλή προστασία κάποιας πολυεθνικής παραγωγής ενεργείας που θα καλύψει αυτόν τον χερσότοπο με φωτοβολταϊκά).

Χωρίς πλάκα τώρα, ας μη βιαζόμαστε. Δεν αγωνιζόμαστε ποτέ για τους εαυτούς μας, ούτε καν για τη γενιά μας. Κι όταν το πράττουμε, τα αποτελέσματα είναι είτε βραχυπρόθεσμα, είτε μικρόψυχα.

ΙΙ.

Ένας από τους πιο δύσκολους άθλους είναι τελικά να μιλήσεις για (να γράψεις για, να κινηματογραφήσεις) το σεξ. Χωρίς να μπλέξεις πολύ με μεταφορές (στερεοτυπικές ή πιο πρωτότυπες), χωρίς να γίνεσαι πεζός, κοινότοπος ή ανιαρός, χωρίς τη σάχλα των παρομοιώσεων, χωρίς την ανυπόφορη εξιδανίκευση / ιδεολογικοποίηση των Γάλλων (ξέρετε: «o! Madame! votre Rose des délices…» κι άλλες τέτοιες μαλακίες), χωρίς να καταντάς στην εκζήτηση και σε φάσεις Γκρήναγουεϊ.

Αφήνω κατά μέρος τι είναι πορνογραφία και τι δεν είναι: δηλαδή, οι ημίγυμνοι και οι ημίγυμνες (και ανεξαιρέτως μπαλκονάτες-μπικινάτες), όπως στήνονται στα μεξικάνικα τύπου Χερόνυμα η Ντάνα, Δυο πόρτες έχει η ζωή, Αγαπώ και οπλοφορώ κτλ., πορνογραφικές προθέσεις δεν έχουν; Η (ω! καλή μου) ξανθιά που βγάζει ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες (πιθανότατα ‘παιγμένη’ από γνωστή εταίρα της εποχής στην αυθεντική παράσταση — εκείνη τη μέρα είχα τυμπανισμό και δεν την παρακολούθησα) και ο κρητικός (…) Σόμερ για τα κουρασμένα μάτια της νοικοκυράς πίσω από τη σιδερώστρα και κάτω από τη λάμπα, πορνογραφικά δε λειτουργούν;

Η πορνογραφία είναι, τελικά, μια πρόθεση. Ο σωστός ο πορνογράφος έχει σκοπό να σε φτιάξει (μα δείτε πόσο σεμνά και μαζεμένα εκφράζομαι σήμερα!). Αλλά σε ό,τι κατασκευάζει ο άνθρωπος (επίτηδες δε μιλάω για ‘τέχνη’), συνυπάρχουν πολλά περισσότερα από την πρόθεση. Έτσι, άμα σας μερακλώσει (για να μη χρησιμοποιήσω τους τεχνικούς όρους της τρέχουσας πορνογραφίας — που είναι και αυτοί της κλινοπάλης μας, έτσι;) μια χορεύτρια σύγχρονου χορού, είναι πορνογραφική η χορογραφία; Άμα το βλέμμα ή το αμήχανο χάδι εν μέσω ξεπατώματος μιας (ατάλαντης, οπωσδήποτε) πορνοστάρ σάς συγκινήσει ή σας ταράξει ή σας θυμίσει τη γάτα σας την Τούτη, πιστώνεται η συγκίνηση αυτή στο ταλέντο της ή μήπως στη μαεστρία του σκηνοθέτη και την πολυσημία της ματιάς του;

Μέχρι να μας πιάσει από το πόδι, όπως ο Πολύφημος, και να μας καταπιεί ο νέος πουριτανισμός πρέπει να προλάβουμε να μιλήσουμε για το πώς μιλάει κανείς για το σεξ — όπως η χαμένη γενιά του ’20 πρόλαβε να μιλήσει για την ασχήμια, την ελευθερία και τη μοναξιά πριν την καταπιεί η πανούκλα του 1933.

ΙΙΙ.
Αυθεντική εκτέλεση

και διασκευές:

(Υπάρχει και βίντεο με λάιβ εκτέλεση από τους Paradise Lost, καλύτερη, ψάχτε το, απλώς το youtube δεν επιτρέπει την ενσωμάτωσή του σε τρίτες σελίδες.)

Αντίο Μουτροτέφτερο

Αγαπητοί φίλοι,

απενεργοποίησα (οριστικώς) τον λογαριασμό μου στο Facebook. Είναι βαρετό, σαχλό και μου αποσπάει την προσοχή από σοβαρές ονλάιν ασχολίες όπως το YouTube και οι τσόντες. Επίσης, δεν φάνηκε καθόλου χρήσιμο στο να βρω κι εγώ μια γκόμενα, αφού τα armas segredas της σαγήνης μου και τα λοιπά μου θέλγητρα δεν καλοφαίνονται κάτω από το πλατύγυρο αβατάρικο καπέλο μου…

(Σοβαρά, τόσο τζανκ είχα να λάβω από τον καιρό πριν τα φίλτρα για σπαμ και adware…)

Δύο επιλογές από τον Μίχο

Δεν τα βγάζω στο μπαζ γιατί μπορεί να περάσουν απαρατήρητα.

Αναδημοσίευση κειμένου του Κούρτοβικ από τα Νέα· μπορεί να διαβαστεί και σαν απάντηση στο ποστ που δεν έγραψα (εδώ μέσα).

Κρίνουμε το έργο και όχι την πολιτεία;

Αγαπητέ, πέρα από τα αντιρρητικά και τα πολιτικά σας, απολαμβάνουμε και την ποίηση που μας χαρίζετε και τις φωτογραφίες — λ.χ. αυτή τη σπάνια του Μόρισον. Αλήθεια.