Ταινίες και σειρές: χαρακτήρες

Screen Shot 2019-03-30 at 10.36.31 PM

Σε ένα πράγμα η σειρά ως είδος υπερέχει από την ταινία: η σειρά δίνει χώρο και ιδίως χρόνο για να χτιστούν και να αναπτυχθούν πραγματικά πολυδιάστατοι χαρακτήρες.

Στην ταινία των 90, 120, άντε 240 λεπτών οι χαρακτήρες αποτυπώνονται συνήθως είτε ως τύποι είτε ως προϊόντα της προσωπικής ιστορίας τους. Επειδή η φόρμα της ταινίας είναι χτισμένη πάνω στο μοντάζ (και προφήτης αυτής ο Αϊζενστάιν), οι χαρακτήρες συντίθενται κυρίως μέσα από τα ανάλογα στιγμιότυπα, ενώ συχνά ο ηθοποιός είναι αναγκασμένος να καταφεύγει σε αυτό που λέγεται overacting.

Απεναντίας στη σειρά, στην καλή σειρά, υπάρχει η ευχέρεια να αναπτυχθεί ο χαρακτήρας μέσα από λίγο ως πολύ σταθερές αφηγήσεις: τον παρακολουθείς σε παράλληλες πλοκές στη δουλειά, στις σχέσεις, στις παρέες κτλ. Με δυο λόγια, άλλο να δίνεις σε έναν χαρακτήρα το πολύ μιάμιση ώρα, άλλο έως και 12 ώρες…

Δεν είναι τυχαίο ότι οι σειρές που αρέσουν είναι ακριβώς εκείνες που σταδιακά σκιαγραφούν χαρακτήρες και μάλιστα χαρακτήρες που δύσκολα περιγράφονται με τρεις τέσσερις λέξεις.

Advertisements

Καραμέλες για την ερμηνεία του κόσμου

ER 1955
Δημόσια βρύση στην Κακοπετριά της Κύπρου (ER: Elizabeth Regina).
Τη δεκαετία του ’80 πάρα πολλοί γκρίνιαζαν με την τάχα καραμέλα «ιμπεριαλισμός», λέγοντας ότι είναι καινούργιο φρούτο ή ότι είναι σλόγκαν των αριστερών. Άλλοι, πιο ψαγμένοι, αναγνώριζαν τον ρόλο του ιμπεριαλισμού σε αυτό που πλέον υποκριτικά αποκαλούμε «γεωπολιτική» όμως επισήμαιναν (ορθώς) τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν για να μας πάνε μετά στα «έτσι είναι η ζωή, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, έχεις μαχαίρι τρως πεπόνι» κτλ.
 
Τη δεκαετία του ’10 πάρα πολλοί γκρινιάζουν με την τάχα καραμέλα «πατριαρχία», λέγοντας ότι είναι καινούργιο φρούτο ή ότι είναι σλόγκαν των φεμινιστριών. Άλλοι, πιο ψαγμένοι, αναγνωρίζουν τον ρόλο του σεξισμού στην καθημερινή ζωή όμως επισημαίνουν (ορθώς) τις σεξιστικές συμπεριφορές και την τρανσφοβία κάποιων φεμινιστριών για να μας πάνε μετά στα «έτσι είναι η ζωή, δεν βγάζεις άκρη, η ανθρώπινη φύση» κτλ.
 
Αν μας ενοχλεί να ερμηνεύουμε την πραγματικότητα με παιδαριώδεις όρους όπως αγάπη, παιδεία, ανθρωπιά, μέτρο, αυτοσυγκράτηση κτλ. ή με όρους μάρκετινγκ, θα πρέπει επιτέλους να αποδεχθούμε ότι οι ανθρωπιστικές, οι κοινωνικές και οι πολιτικές επιστήμες αναπτύσσουν αναλυτικές κατηγορίες ακριβώς για αυτόν τον σκοπό: την ερμηνεία του κόσμου.