Στιγμή

Photo 14-10-15 - 21 00 06

Θες να περάσει η στιγμή. Η στιγμή σε κόβει και η στιγμή σε χαρακώνει. Θες να περάσει η στιγμή. Θες να φύγει και να περάσει και να κυλήσει ο καιρός, time will crawl, θες να γίνει βράδυ και να γίνει πρωί και να περάσει η μέρα. Να περάσει η στιγμή, να κυλήσει και να φύγει.

Σε κάνει να ασφυκτιάς η αναμονή, σε βασανίζει να περιμένεις: «δες πώς σπαταλιέται η ζωή μου» λες, «σταγόνα σταγόνα, στιγμή με τη στιγμή». Οι στιγμές της αναμονής όμως μοιαζουν ακίνητες, σταγόνες που μετεωρίζονται και δεν πέφτουν. Κάθε στιγμή σε κεντάει και κάθε στιγμή σε κόβει. Ο ήλιος δεν λέει να κατρακυλήσει, το στερέωμα δεν θέλει να περιστραφεί, εδώ καλά καλά οι λεπτοδείκτες δεν προχωρούν.

Κι ύστερα κάποτε έρχονται κι οι χαρές και καταφθάνουν και οι χάρες, κι ύστερα έρχεται ο μεστός χρόνος και θερμές ώρες γεμάτες ιριδισμούς κι αρώματα και μακρυνές μουσικές. Και στέκεσαι εντός τους άγρυπνος και λίγο πιο νηφάλιος από όσο θα ήθελες. Και είσαι εντός τους αλλά και βρίσκεσαι και λίγο μακριά τους, να τις παρατηρείς απ’ έξω όλος περιέργεια και μάγεμα.

Και μετράς τις στιγμές εντός τους και πάλι θέλεις  να περάσει να στιγμή. Να περάσει η στιγμή που απλώνεται μέσα σου και πάνω σου σαν θερμό χρώμα. Αλλά κι αυτή η στιγμή που σε θρέφει θες να περάσει, αυτή που είσαι εντός της αλλά και κάπως απ’ έξω της σαν παρατηρητής φιλοπερίεργος και μαγεμένος. Θες να περάσει η στιγμή, θέλεις να φύγει και να περάσει και να φύγεις και να φύγεις κι εσύ από αυτήν και να την ασφαλίσεις και να την ταμιεύσεις σαν ανάμνηση απαραβίαστη και πολύτιμη. Να περάσει η στιγμή, να κυλήσει και να φύγει για να την φυλάξεις μέσα σου, εκεί όπου κλέφτες δεν μπορούν να μπουν και όπυ σκώρος δεν αντέχει.

Δικαιώματα

11856515_935719226466994_7571193392090432858_o

Οι πολέμιοι της δουλείας δυναμίτιζαν την κοινωνική τάξη και την κοινωνική ειρήνη, ενώ στις ΗΠΑ παρέσυραν τον καημένο τον Λίνκολν σε εμφύλιο πόλεμο.

Οι σουφραζέτες έκαναν τρομοκρατικές ενέργειες και έτρωγαν ξύλο, πολύ ξύλο· κάποιες σκοτώθηκαν.

Οι αμερικανοί μαύροι αγωνιστές, ειρηνικοί και μη, δολοφονήθηκαν ή κυνηγήθηκαν από το αμερικανικό κράτος.

Το Stonewall το ξεκίνησαν τρανς γυναίκες και γκέι άντρες που έριξαν πέτρες για μια φορά επειδή σιχάθηκαν τη ρουτίνα της βίας και τη διαπόμπευσης.

Κανένα δημοκρατικό πλαίσιο δεν εγγυάται ότι θα μας αποδοθούν τα δικαιώματά μας ήσυχα, ειρηνικά, και χάρη στην καλή θέληση της κοινωνίας ή στη συνταγματική φιλευσπλαγχνία.

Τα δικαιώματά μας θα ξεκινούν πάντοτε σαν κάτι που οι αντιδραστικοί θα αποκαλούν αναρχία, ανωμαλία, αναταραχή ή καινοφανείς ιδέες μιας χούφτας φανατικών.

Στην αρχή λοιπόν τα δικαιώματά μας θα γίνονται πάντοτε αντιληπτά ως καινοφανή, αφύσικα, «υπερβολές» ή ως ακρότητες ενώ στην πραγματικότητα θα αφορούν την επιβίωση και την αξιοπρέπειά μας, όσα δηλαδή το χρήμα και η τάξη αγοράζουν εύκολα.

Όλα αυτά βεβαίως μέχρι να αναγνωριστούν τα δικαιώματά μας και να θεωρούνται αυτονόητα ώστε δικαίως να μπορούμε να πανηγυρίζουμε για αυτά, να τιμούμε επετείους και να γυρίζουμε συγκινητικές ταινίες.

Μετά βεβαίως βρίσκεται ο πιο δύσκολος αγώνας: η εφαρμογή στην καθημερινή πράξη των δικαιωμάτων μας και η προάσπισή τους. Και, λυπάμαι που πρέπει να το πω το προφανές, ούτε αυτές τις εγγυάται το δημοκρατικό πλαίσιο ήσυχα, ειρηνικά και συντεταγμένα

Τάδε λέγει Καζαμίας για το 2019-2022

vlcsnap-2017-06-22-23h48m52s367

Ας παραστήσω τον Καζαμία.

vlcsnap-2017-06-22-23h49m12s906

Θα βγει η Νέα Δημοκρατία και θα σχηματίσει κυβέρνηση με ό,τι μείνει από το ΚΙΝΑΛ. Οι γνωστοί καθεστωτικοί γραφιάδες θα κορυβαντιούν ψέλνοντας πόσο πιο δημοκρατικό  είναι αυτό το κυβερνητικό σχήμα σε σχέση με το απεχθές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και ποιος να τους ψέξει για το σκέλος «ΑΝΕΛ»;

vlcsnap-2017-06-22-23h49m19s934

Η Νέα Δημοκρατία θα παραλάβει χάος, που δημιούργησε η παροχολογία του ΣΥΡΙΖΑ, του ίδιου που με καμάρι απουσιολόγου αποδίδει εξωπραγματικά πλεονάσματα στους αφέντες που εγκατέστησε η Μνημονιοκρατία. Δεδομένου ότι τα πλεονάσματα προέρχονται από υπερφόρολογηση όλων μας εκτός από τα συνήθη υποζύγια, η αναγκαία λύση θα είναι φοροελαφρύνσεις για τους πιο πλούσιους («για να έρθει η ανάπτυξη», κατά τας γραφάς) και συνθλιψη στα συνήθη υποζύγια που εξαθλίωσε η Μνημονιοκρατία. «Ανάσανε ο κόσμος» «θα δούμε θεού πρόσωπο» θα αντιφωνούν εναλλάξ Σκάι και κρατική ΕΡΤ.

vlcsnap-2017-06-22-23h49m29s344

Ενδεχομένως να χρειαστεί να δημοπρατηθούν και πρώτες κατοικίες, δυστυχώς μας επιβάρυνε ανεπανόρθωτα όλος αυτός ο κρατισμός της δημόσιας Υγείας, της οποίας η δήωση επιβραδύνθηκε μετά το ’15, και των επιδομάτων και των κρατικών συντάξεων. Ευτυχώς όμως και η υγεία και οι συντάξεις θα μεταρρυθμιστούν και τα επιδόματα θα κοπούν και όποιος θέλει να δουλέψει δεν χρειάζεται να πληρώνεται κιόλας, εκτός αν εναγκαλιστεί το δίδυμο αριστεία και καινοτομία ώστε να ανοίξει φάρμα με βιολογικό γκοτζιμπέρι στου Παλούμπα ή φάρμα ρεΐκι στην Καλαμπάκα.

vlcsnap-2017-06-22-23h49m39s936

Δυστυχώς εξαιτίας των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων η θνησιμότητα στα συνήθη υποζύγια θα αυξηθεί και το βιοτικό επίπεδο θα καταβυθιστεί, όμως αυτά πλέον θα είναι παιδάκια που τάχα λιποθυμούν και αυτόχειρες μνημονιόπληκτοι: προπαγάνδα των σταλινικών του ΣΥΡΙΖΑ που θα καραδοκούν να ανακαταλάβουν την εξουσία και να μας κάνουν Σοβιετία, η οποία βρίσκεται παντού γύρω μας την Ερυθρά (κι ανερυθρίαστη) Τετραετία 2015-2019. Το θετικό θα είναι πάντως ότι θα υπάρχουν χέρια να μαζεύουν φράουλες και ροδάκινα και θα στρατολογηθούν φρέσκα κωλαράκια να στελεχώσουνε τα στούντιο, οπότε θα πάψουμε να εξαρτιόμαστε τόσο πολύ από ξένες και ξένους πια.

vlcsnap-2017-06-22-23h49m53s482

Τα Μέσα όμως δεν θα ασχολούνται με αυτά τα θλιβερά και μπανάλ. Θα ασχολούνται με την εντυπωσιακή ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και τα νέα πρόσωπα στο τιμόνι της χώρας. Κουράκηδες, Φίληδες, Γαβρογλαίοι, Περιστέρες Μπαζόλες και αχτένιστες κυρα-Τασίες θα αντικατασταθούν από τον Σοφό Άδωνι, τον Στιβαρό Φορτσάκη, τον Γίγαντα Κικίλια, τον Άντρα τον Βορίδη, τον Ποιητή Κωνσταντίνο Μπογ, καθώς και από άλλες προσωπικότητες μετά από γενναίο άνοιγμα του Οικογενειάρχη Μητσοτάκη προς την Κεντροαριστερά: συγγραφείς, μουσικούς του έντεχνου, γηραιές και σεβάσμιες μορφές των γραμμάτων. Οι εφημερίδες και οι διανοούμενοι αυτής της χώρας θα υμνούν το Όραμα του Οραματιστή καθώς και την επιδέξια αλλά στιβαρή δεξιά χείρα της φιλελεύθερης πλην θεοσώστου παράταξης.

vlcsnap-2017-06-22-23h50m45s142

Δυστυχώς θα υπάρχουν φασαρίες, είτε υπό την καθοδήγηση του ΣΥΡΙΖΑ είτε και όχι, αφού γνώμη για τα κοινά έχουνε και διάφορα ζώα, υποζύγια, που πεινάνε και τους πέφτει το ζάχαρο ώστε να μην αποφασίζουνε νηφάλια αλλά να παρασύρονται από λαϊκιστές. Μετά τη γλυκειά παραμύθα της ανάθεσης του ’12 θα ξανάχουμε ξύλο και καράτε στους δρόμους μας, τροχοπέδη στην ανάπτυξη και στην εικόνα πολιτισμένου φόντου στα ερμπινεμπί που αξίζει στη χώρα μας. Ευτυχώς η στιβαρή ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως θα επανασυγκολλήσει τους ακρωτηριασμένους όρχεις της ΕΛΑΣ, που έπεσε σε πλήρη επιχειρησιακή αδράνεια το 2015-2019, και μαζί με την τοπική αυτοδιοίκηση διαδόχων και βαρόνων, θα στείλει τους ταραξίες θα κάνουν τον σταυρό τους καθώς θα διασκορπίζονται μέσα σε νεφέλες ισραηλινών δακρυγόνων και από πίδακες νερού μηχανοκίνητου.

vlcsnap-2017-06-22-23h50m52s295

Μη νομίσει όμως κανείς ότι επίκειται η εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους, όχι βέβαια. Ο ίδιος ο κόσμος ο αγανακτισμένος με την ηγεμονία της Αριστεράς που τα ξεπούλησε όλα (και τη Μακεδονία μας) θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του, λιγότερο ή περισσότερο εριστικά, αλλά πάντα με αγάπη στην πατρίδα και στην αστική δημοκρατία. Δυστυχώς, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, μαζί με τα εθνομηδενιστικά ξερά καίγονται και τα παράπλευρα χλωρά: μοιραία θα εκδηλωθεί κάποια εμπάθεια απέναντι στους Γύφτους και τους Γύφτους εκ Πακιστάν που στρατολόγησαν οι Ζαίοι για να ανατρέψουν το πολίτευμα και να υψώσουν σφυροδρέπανα και ουράνια τόξα. Δυστυχώς. Τι να γίνει. Τα δυο άκρα τρέφουνε το ένα το άλλο, έτσι γίνεται — θα το απαγγέλλουν μεγαλοφώνως τα Μέσα αυτό.

vlcsnap-2017-06-22-23h50m59s345

Όσοι φτάσατε μέχρι εδώ γνωρίζετε βεβαίως ότι οι προβλέψεις του Καζαμία είναι προϊόν φαντασιοπληξίας. Επίσης αντιλαμβάνεστε ότι το πρόβλημα του Καζαμία δεν είναι η ΝΔ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, που προσπάθησε να παραστήσει το κεντροδεξιό κόμμα σε αριστερό περιτύλιγμα. Και όπως φάνηκε, αυτό ήταν εξαιρετική ιδέα, σαν π.χ. μια τούρτα με γεύση μπάμιες-κουκιά: πολλοί δεν θα τη ζύγωναν γιατί είναι τούρτα και κάνουν δίαιτα, όσοι πάλι θα την έτρωγαν θα τους γύριζαν τα στομάχια.

vlcsnap-2017-06-22-23h51m06s669

Το άσπρο και το μαύρο· το κέρατο, η ελευθεριότητα και η ατιμία

club life

Προοίμιο

Αν πρέπει να είναι κανείς αυτοβιογραφικός, χούι στο οποίο ενίοτε υποκύπτω, θα πρέπει να το επιδιώκει υπαινικτικά και ετεροχρονισμένα. Κανείς μα κανείς δεν θέλει να μάθει για τη ζωή μας και πολύ περισσότερο για τις γνώμες που εκλύει η εκάστοτε κατάσταση του βίου μας ― εκτός και αν θέλει να πηδηχτεί μαζί μας.

Όπως όμως είναι γνωστό, όταν γράφεις για κάτι για το οποίο ο κόσμος δεν μιλάει, εικάζεται ότι αυτοβιογραφείσαι, έστω και πλαγίως. Όταν έγραψα το Εγκώμιο του χωρισμού, έπαιρνα πολλά συλλυπητήρια ίνμποξ. Πού να ‘ξεραν.

Chewing gum

Μετά τον μοντερνισμό και τον δομισμό (και τον επιβλαβή εκχυδαϊσμό τους από κάτι Γάλλους) έχει τυποποιηθεί κι έχει διαδοθεί το να σκεφτόμαστε με αντιθετικά δίπολα: καλό-κακό, άσπρο-μαύρο. Τόσο πολύ έχουμε εκπέσει σε αυτή την ευκολία, που καμαρώνουμε όταν ανάμεσα στα δύο «άκρα» είμαστε ικανοί να δούμε μια ενδιαμέση περιοχή ή, ακόμα πιο προχωρημένα, κάποιο συνεχές τύπου «ενδιάμεσες αποχρώσεις».

Φυσικά τα αντιθετικά δίπλα προϋπάρχουν του μοντερνισμού, απλώς η σύγχρονη εποχή μάς έχει καλομάθει να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν κάθε είδους διαφορά με όρους αντίθεσης, διαμετρικής συνήθως, με πολλά «αντίθετα», «τουναντίον», «καθέτως» και «απεναντίας.

Εκεί όπου δεν είναι εύκολα να δούμε δίπολα, αυτός ο κατά Πίνκερ ψηφιακός τρόπος σκέψης μάς βάζει να προσπαθούμε να κατηγοριοποιούμε και να ταξινομούμε τα πάντα σε σαφείς και διακριτές κατηγορίες. Αυτό κάποτε μάς βοηθάει, συνήθως όχι, αλλά είναι εν πολλοίς αναπόδραστο: η ανθρώπινη νόηση αγαπάει τις κατηγορίες και τις κατατάξεις, ενώ αντιλαμβάνεται τον κόσμο ωσάν να απαρτίζεται από αντικείμενα (κάτι που ο Βιτγκενστάιν μυρίστηκε πόσο λάθος είναι).

Στη σειρά Chewing Gum του Νέτφλιξ, η αδερφή της ηρωίδας ανακράζει κάποια στιγμή «δεν είναι το σεξ κακό, κακό είναι να πληγώνεις τον άλλο». Η σειρά αυτή είναι επιτηδευμένα απλοϊκή και κινείται μεταξύ σλάπστικ και υπαρξιακής αγωνίας, ενώ φαίνεται να προέκυψε μέσα από πολλή και επώδυνη ψυχανάλυση, με την αθώα μεν αλλά ψεύτρα, φτωχή μεν αλλά θαρραλέα και ασχημούλα μεν αλλά καλλίγραμμη πρωταγωνίστρια να λειτουργεί σαν συνοπτικό σχόλιο του τι σημαίνει εργατική τάξη αλλά και σχέσεις τη δεκαετία του ’10. Σε ένα πλήθος σειρών του Νέτφλιξ όπου η ελευθεριότητα παρουσιάζεται αποστρογγυλεμένη, ανώδυνη και χαριτωμένη, το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι «πληγώνει η ελευθεριότητα»;

ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα

Όπως έχει ήδη αντιληφθεί ο ψημένος αναγνώστης, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ούτε μέσα σε δίπολα, ούτε με λεπτές αλλά οριακώς αυθαίρετες κατηγοριοποιήσεις ― όσο και αν ένα σώμα σειρών του Νέτφλιξ προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Ούτε και το «ναι μεν αλλά» δουλεύει, πάντως. Το ερώτημα είναι αν η ελευθεριότητα πληγώνει. Η απάντηση είναι «συνήθως ναι», εκτός και αν ζούμε στο κωμικό σύμπαν του ζευγαριού στο Easy που και το τρίο του κάνει και τελικά δεν πηδιούνται με την κακομοίρα τρίτη της παρέας παρά μόνο μεταξύ τους κι έτσι όλα παραμένουν wholesome, ξεκάθαρα και τακτοποιημένα ― εκτός από την τρίτη της παρέας που παραμένει απλώς αγάμητη.

Ο ανθρώπινος βίος δεν είναι απλή υπόθεση, πολύ λιγότερο οι ανθρώπινες σχέσεις. Η πολυπλοκότητά τους δεν τιθασεύεται με απόλυτες απαγορεύσεις. Λαχταράμε και πεινάμε και θέλουμε· παράλληλα στέργουμε, νοιαζόμαστε, μεριμνούμε, αγαπάμε. Δεν μπορούν όλα να συμπίπτουν σε έναν άνθρωπο, σε έναν χρόνο, σε έναν τόπο. Η ζωή περνάει, ο πόνος καραδοκεί και ακόμα και στην απουσία του μεγάλου πόνου ο βίος είναι γεμάτος μικρά θλιβερά ζητήματα που ξανά και ξανά κάνουν την καρδιά κάθε ενσυναισθητικού παρατηρητή να σφίγγεται και να ραγίζει λιγάκι. Η χαρά είναι λίγη και χρειάζεται λίχνισμα ωκεανών χρόνου για να μας αποκαλυφθεί κάποιο ψήγμα της.

Μπορεί το κέρατο, εικόνα που παραπέμπει σε σατανικό θηρίο, εικόνα εξουσίας και πόνου και τυραννίας, να μη συνοδεύεται από σκληρότητα και εξευτελισμό; Ναι μεν

όσο κι αν σκούζει το Χόλυγουντ κι αν μινυρίζουν οι παπάδες, κοσμικοί και ένθεοι, η αφοσίωση δεν ταυτίζεται με την ερωτική αποκλειστικότητα.

Ωστόσο, σε κανέναν δεν αξίζει να κερατώνεται χωρίς να το θέλει και κατ’ εξακολούθηση, απροκάλυπτα κι ασυλλόγιστα. Δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε λόγω μαξιμαλισμών και αρχών αφηρημένων κι ανεδαφικών, αλλά σε σχέσεις που δεν είναι συναινετικά ανοιχτές το «απροκάλυπτα» και το «φάτσα φόρα» είναι που καθιστούν το κέρατο απεχθές.

Τα πράγματα όμως είναι ακόμα πιο πολύπλοκα. Αν το κέρατο γίνεται βδέλυγμα, και πολλές φορές της ερημώσεως, αυτό δεν οφείλεται τόσο στο ότι είναι απροκάλυπτο ή ασυλλόγιστο αλλά και στο ότι συνοδεύεται από μια γενικευμένη κατάσταση ατιμίας: τη σιωπή και τη διακριτικότητα τις αντικαθιστούν το ψέμα, το παραμύθι και το φούμαρο ― μια τέχνη που οι άρρενες μοιχοί μάλλον κατέχουν καλύτερα και την εφαρμόζουν προς πολλές κατευθύνσεις.

Μέσα σε αυτή τη διάθεση ατιμίας όλοι και όλες (σύντροφοι, σύζυγοι, εραστές, ερωμένες) γίνονται όχι βεβαίως «σκεύη ηδονής» ― πού τέτοια τύχη ― αλλά εργαλεία επιβεβαίωσης της σπουδαιότητας και της μεγαλοσύνης (με σκοπό την αναπλήρωση σε άλλα πεδία ή και όχι) του μοιχού. Το κέρατο γίνεται όπλο που στρέφεται εναντίον της κερατωμένης ή του κερατά ώστε να παραμένει ταπεινωμένος ή ταπεινωμένη και πειθήνιος ή πειθήνια, ή ώστε να καταστεί ψυχιατρική νοσοκόμα ή δεξιοτέχνισσα πόρνη, αν είναι γυναίκα, που πρέπει να «ξανακερδίσει» τον άντρα.

Το βάθος της ατιμίας και η πηχτή κολλώδης θλίψη που λιμνάζει εκεί όπου κατοικεί το θηρίο δύσκολα περιγράφονται. Ενίοτε ο μοιχός γίνεται υπερήφανος, κοκορεύεται και καυχάται, γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά ότι «ποτέ δεν εκτίθεσαι και μόνον εκθέτεις» (όπως περιεκτικά το διατύπωσε ο Π. Θεοδωρίδης).

Και το ερώτημα παραμένει: μπορεί να υπάρχει η ελευθεριότητα χωρίς να πληγωθεί κανείς; Μάλλον όχι: εδώ στον αποκλειστικό και αμοιβαίο και τρελό έρωτα και πληγώνεσαι. Μπορείς όμως να προσπαθείς να μην πληγώνεις κανέναν.

Μακριά από διά βίου στερήσεις και ασκητισμούς και μεγάλες ηρωικές αποφάσεις αυτοακρωτηριασμού, μπορείς να είσαι κύριος και να είσαι κυρία. Μπορείς να πασχίζεις να ανταποκρίνεσαι στα καθήκοντά σου και να μην κρεμάς όσους στηρίζονται πάνω σου. Μπορείς να μην είσαι μαλάκας. Μπορείς να μην είσαι άτιμος. Αυτό είναι κάτι, κι είναι κάτι σπουδαίο.