Κάποιες λιγότερο δημοφιλείς απόψεις

οδόφραγμα

Ελληνοτουρκικά

Σε ένα πράγμα είναι καλές οι δεξιές κυβερνήσεις στην Ελλάδα: να κάνουνε γαργάρα κάθε λογής έξωθεν προκλήσεις, πραγματικές ή φανταστικές.

Οι δεξιοί έχουν καβατζώσει τόσο στέρεα τον πατριωτισμό (που τάχα δεν είναι εθνικισμός) σε συμβολικό επίπεδο με σημαίες και ηρώα και μοναστήρια και ιστορικοφανείς λήρους, που μπορούν να προσπερνούν τις επινοημένες κρίσεις και να ξεπουλούν απλόχερα όταν έρχονται οι πραγματικές κρίσεις.

Βεβαίως αυτό είναι ταυτόχρονα το μεγάλο πρόβλημα των δεξιών κυβερνήσεων στην Ελλάδα: δεν υπάρχει ούτε μία εθνική συμφορά εδώ και τουλάχιστον εκατό χρόνια που να μην την έχουν προκαλέσει δεξιές κυβερνήσεις.

Στα ελληνοτουρκικά η Ελλάδα με συνέπεια ακολουθεί μαξιμαλιστική πολιτική. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα αφροσύνης αφού βασιζόμαστε στρατηγικά στην υπεροπλία μας σε θάλασσα και αέρα ενώ βεβαίως δεν θα μπορούσαμε να είμαστε «ενδοτικοί» μετά τον περίπατο των Τούρκων το 1974. Ταυτόχρονα παριστάναμε κατά καιρούς ότι έχουμε ισχυρούς συμμάχους έτοιμους να λύσουν τα προβλήματά μας για εμάς: τη Γαλλία, τους Αμερικάνους, την ΕΕ, μέχρι και το Ισραήλ (…).

Στην παρούσα συγκυρία θεωρώ αδιανόητο να γίνει πόλεμος για τη συνεκμετάλλευση υποψίας υδρογονανθράκων. Άλλωστε κανείς δεν το θέλει αυτό. Εξηγούμαι: αν θέλαμε να εκμεταλλευτούμε τους όποιους υδρογονάνθρακες, θα είχαμε κάνει κάποια συμφωνία με την Τουρκία, όπως έκανε η Νορβηγία με τη Βρετανία τη δεκαετία του ’70,  και μετά θα ιδρύαμε πάλι α λα νορβηγικά έναν εθνικό φορέα εκμετάλλευσης. Αυτός όμως δεν ήταν ο σκοπός ποτέ καμμίας ελληνικής κυβέρνησης.

Στην καλύτερη περίπτωση, αν υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα και αν αποφασίσουμε να τα αντλήσουμε, θα έχουμε απλώς τις Εφτά Αδερφές με τη γαλανόλευκη στα γεωτρύπανα και τους τερματικούς σταθμούς από τη μία και τις Εφτά Αδερφές με την Ay yıldız στα γεωτρύπανα και τους τερματικούς σταθμούς από την άλλη.

Θέλει κανείς να σκοτωθεί για τις πετρελαϊκές; Τέλος, ο τσαμπουκάς κάνει τσαμπουκάδες μόνον εκεί όπου τον παίρνει: σε καμμιά Βόρεια Μακεδονία (το νέο μας προτεκτοράτο) ή σε καμμιά Αλβανία. Ο πατριωτισμός μπορεί να βρωμάει αλλά δεν μυρίζει βενζίνη.

Οι «ηλίθιοι» ψηφοφόροι

Θα σας πω κάτι που ίσως σας σεκλετίσει: όσο θεολογικά και αν βλέπετε τη δημοκρατία, αυτή η ίδια και οι εκλογικές διαδικασίες της αφορούν τους πλεμπαίους μόνον αν όντως τους εγγυώνται ένα στοιχειώδες κράτος Πρόνοιας. Νομίζω πως κάτι τέτοιο έχει ήδη πει ο Αριστοτέλης.

Εάν λοιπόν το εκλογικό σώμα δεν είναι πεπεισμένο πως οι μεν θα εξασφαλίσουν περίθαλψη, παιδεία, στέγη, απασχόληση και αξιοπρεπή γεράματα σε αντίθεση με τους δε, θα πάει να ψηφίσει με συμβολικά κριτήρια (περηφάνειες και πατριωτισμούς), σπρωγμένο από τον φόβο (πάντα χρήσιμος ο φόβος) ή ποδηγετούμενο από τα ΜΜΕ — τα οποία ποτέ και πουθενά δεν έλεγχαν οι πλεμπαίοι.

Όταν λοιπόν το εκλογικό σώμα έχει πεισθεί ότι όλοι είναι το ίδιο δεν έχει πρόβλημα να απέχει ή να το ρίξει γιόλο, Τραμπ, Μπόρις, ιεροκήρυκες. Σκεφτείτε π.χ. ότι ο Βασίλης Λεβέντης μπήκε στη Βουλή σε μια από τις πιο κρίσιμες εποχές για την Ελλάδα μετά το 1949. Τυχαίο;

Παρεμπιπτόντως, ποιοι λανσάρουν το «όλοι το ίδιο είναι»; Εκτός από μια χούφτα μηδενιστών που παλιότερα θα έκαναν Επανάσταση με μπροσούρες κι εφημερίδες τοίχου και νυν μέσω πύρινων τουίτ και στάτους, το διαλαλούν βεβαίως οι δεξιοί (γιατί μειώνουν τις προσδοκίες) και οι φίλοι τους τα ζώα — συγγνώμη: κάποιοι σοσιαλδημοκράτες (γιατί μπορούν να δικαιολογήσουν κάθε λογής συμμαχίες).

Δεν τους κλαίω τους Άγγλους

Οι μενουμευρωπαϊστές, οι ελληνοκεμαλικοί και οι μίζεροι πρόγονοί τους από καταβολής ελληνικού κράτους θέλουν να πιστεύουν ότι η διαφορά μας από μια αφηρημένη κι αόριστη «Ευρώπη» είναι ότι οι «Ευρωπαίοι» είναι νομοταγείς, δουλευτεράδες, φιλοπρόοδοι, οργανωμένοι κτλ. κτλ. κτλ. Σε αυτό το συλλογικό παραλήρημα, αυτό το θεόρατο τυφλό σημείο καταμεσής της συλλογικής μας ταυτότητας, συνήθως παραγνωρίζεται ο ρόλος του ελληνικού κράτους, το οποίο όμως πάντοτε προσηλωνόταν απόλυτα οργανωμένο στο εκάστοτε εθνικό του πρόγραμμα και πάντοτε ήταν πρόθυμο να πολεμήσει μέρος των πολιτών του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Όσο και αν οι νεορθόδοξοι προσπάθησαν και ακόμη προσπαθούν να μας πείσουν ότι συστατικό στοιχείο του νέου ελληνισμού είναι το κοινοτικό πνεύμα προβάλλοντας μεμονωμένες κοινότητες Βλάχων εν πολλοίς μέσα στην Τουρκοκρατία, ο ελλαδικός ελληνισμός διακατέχεται από έντονο τοπικισμό και από έναν ιδιότυπο ατομικισμό.

Για τον Έλληνα υπάρχει η πάρτη μου, το σόι μου, άντε το χωριό μου το πολύ πολυ και όλοι οι υπόλοιποι να πάτε στον διάολο· θα ζήσω με γνώμονα τη γνώμη του κόσμου, αλλά ο «κόσμος» είναι το σόι και οι συγχωριανοί μου. Αυτό το κουβαλάμε μέσα μας και ραγίζει πάρα πολύ αργά και επίπονα από τη δεκαετία του ’30 και μετά χάρη σε συλλογικές προσπάθειες, είτε συνδικαλιστικές είτε εξωραϊστικές είτε κινηματικές. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι αξιολογική, είναι απλώς μια διαπίστωση.

Οι Άγγλοι λοιπόν μπορεί να έφεραν στο κεφάλι τους τον καραγκιόζη που θα ξεπουλήσει τα πάντα στους φίλους τους. Μπορεί να είναι έρμαια του ελεγχόμενου Τύπου που επί σαραντατόσα χρόνια τούς πουλάει φούμαρα και να είναι βουτηγμένοι μέσα σε μια smug και «όλα καλά» ιδεολογία-παραμυθολογία που μάς έδωσε τον θατσερισμό αλλά και έννοιες όπως New Labour, the People’s Princess ή και The Working Queen.

Μπορεί οι Άγγλοι να αποτελούν τρανή απόδειξη ότι όλος ο σεβάσμιος κοινοβουλευτισμός και όλα τα checks and balances του θεσμικού κόσμου τούτου δεν φτουράνε στην προπαγάνδα και μπροστά στο συστηματικό σπάσιμο κάθε συλλογικότητας μέσα στην κοινωνία, που βεβαίως ξεκίνησε με το σπάσιμο του συνδικαλισμού επί Θάτσερ.

Όμως δεν τους κλαίω. Είναι ικανοί να δείξουν αλληλεγγύη και να οργανωθούν συλλογικά εκεί που δεν το περιμένεις. Πέρα από σαχλές αναλύσεις περί προτεσταντισμού εκ μέρους των καθ’ ημάς τάχα ανατολιτών, αναλύσεις που δεν λένε τίποτα για μια από τις κοσμικότερες κοινωνίες του πλανήτη, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι Άγγλοι έχουν και ταξική συνείδηση και αίσθηση του συλλογικού, ακόμα και στην καφρίλα τους — γι’ αυτό και η green and pleasant land είναι η πατρίδα του χουλιγκανισμού.

Όταν χρειαστεί και όταν δούνε τα ζόρια θα την πετάξουνε τη βλαμμένη εκδοχή της Θάτσερ έξω.

Εγώ βεβαίως προτιμώ τους Σκωτσέζους.

Βιγκανισμός

Ο βιγκανισμός αποτελεί ένα πολιτικά επιβλαβές κίνημα που μας αποσπά από τα βασικά επίδικα του παγκόσμιου διατροφικού ζητήματος: ας πούμε, τον περιορισμό της πολλαπλά βλαβερής διατροφικής επέλασης του βοδινού κρέατος (γιατί τόσα «μπέργκερ», αδέρφια; ) αλλά και την ανάγκη να διαδοθούν οι γαστρονομικές λύσεις χορτοφαγικών κουζινών ανά τον κόσμο (μεσογειακές, ινδικές κτλ.) που και υγιεινές είναι και δεν βασίζονται σε επεξεργασμένα και κοστοβόρα υλικά.

Ατομική μου ενέργεια

Μεσοπρόθεσμα η ασφαλής πυρηνική ενέργεια είναι μία από τις λίγες σοβαρές εναλλακτικές λύσεις στη μαζική καταστροφή που προκαλούν τα ορυκτά καύσιμα. Βεβαίως η χρήση της απαιτεί μια άλφα πολιτική ωριμότητα αφενός και αφετέρου δύο μικρά άλματα:

Πρώτον, να ξεφύγουμε λίγο από τη νηπιακή φαντασίωση του πρωτογονισμού. Έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις της ανθρωπότητας που όντως είναι κατακτήσεις της ανθρωπότητας: οι σοβιετικοί π.χ. ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν με τον εξηλεκτρισμό.

Δεύτερον, πρέπει να απαλλαγούμε από τον επικίνδυνο ιδεασμό ένθεν και ένθεν ότι «τεχνολογία σημαίνει καπιταλισμός». Υπενθυμίζω ότι η πρώτη μεγάλη πόλη της ανθρωπότητας για την οποία γνωρίζουμε κάτι, η Μοχέντζο Ντάρο, ήταν άλμα σε σχέση με τον αγροτικό τρόπο ζωής αλλά ούτε βασιλείς ούτε παπάδες είχε, μόνο κοινοτική συνείδηση. Η ταξική οργάνωση και η τεχνολογική ή κοινωνική πρόοδος δεν είναι αλληλένδετες.

Μακροπρόθεσμα, θα χρειαστούμε μαζική παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, πολύ πέρα από τα τωρινά πενιχρά επιτεύγματα της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s