Εγκλήματα

Όσο γράφονται αυτές οι αράδες, ο Δημήτρης Κουφοντίνας είναι ακόμα ζωντανός.

Διαβάστε πρώτα αυτό το κείμενο του Διονύση Καλιντέρη. Δεν συμφωνώ με όλα όσα λέει, όμως η θέση του αποτελεί μια εξαίσια αφετηρία.

Από ό,τι θυμάμαι ο ίδιος, η 17 Νοέμβρη έχασε την όποια νομιμοποίηση ή έστω δημοφιλία της όταν έπαψε να σκοτώνει χουντικούς βασανιστές και σταθμάρχες της CIA και έστρεψε την προσοχή της και τα όπλα της προς αντιπαθείς μεν αλλά μάλλον ανάξιους πολιτικής δολοφονίας στόχους: από εκδότες μέχρι τον δύστυχο Ronald Stewart· χωρίς καν να μιλήσουμε για την ακατανόητη gambizzazione του Καψαλάκη, για τον Μπακογιάννη που τελικά τιμωρήθηκε για την «προδοσία» του ΚΚΕ, ή για τον αδικοχαμένο Αξαρλιάν.

Οι στόχοι της οργάνωσης από ένα σημείο και μετά επιλέγονταν χωρίς σοβαρή ταξική, κινηματική ή έστω στρατηγική λογική. Όλοι περιμέναμε σαστισμένοι τις προκηρύξεις για να καταλάβουμε γιατί π.χ. ο Αθανασιάδης ή ο Παλαιοκρασάς και όχι λ.χ. ο Λαμπράκης ή ο Παπαδόγγονας.

Οι προκηρύξεις δυστυχώς δεν μας διαφώτιζαν: αποτελούσαν γραπτά μνημεία ασυναρτησίας, βερμπαλισμού και ασύγγνωστης ιδεολογικής σύγχυσης. Η οργάνωση που περνιόταν για κάτι σαν Τουπαμάρος ή Μπάαντερ-Μάινχοφ φαινόταν από μια εποχή και μετά να χτυπάει εύκολους μα όχι καίριους στόχους και κατόπιν να δικαιολογεί τα χτυπήματά της με προκηρύξεις γεμάτες ντεμέκ εαμικό πατριωτισμό, αντιτουρκισμό και ξενοφοβία, σάχλες, μαρξισμό ποιότητος ΕΠΑΜ.

Σιγά σιγά από επίδοξος τιμωρός στο όνομα του λαού, από διάδοχο του ΠΑΚ (όπως φαντασιώνονταν πολλοί αριστερότεροι πασόκοι), από τον τρόμο του Κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών και των φασιστών, η 17Ν κατάντησε μια θανάσιμη περφόρμανς η οποία κάθε τόσο θα την έπεφτε ένας θεός ξέρει σε ποιον και για λόγους δυσνόητους.

Πιο σοβαρά, η ζημιά που έκανε η ασυνάρτητη εγκληματική δράση της οργάνωσης στα κινήματα δεν έχει ακόμα γίνει πλήρως αντιληπτή. Δεν έχω υπόψη μου μόνον την απαξίωσή τους ή την ταύτισή τους με την τρομοκρατία, ταύτιση που απεργαζόταν συστηματικά ο αντιδραστικός Τύπος. Η ζημιά συνίσταται κυρίως στο εξής: υπήρχε εποχή που ο κόσμος είχε ξεχάσει νεοναζί, χουντικά σταγονίδια και φασίστες τρομοκράτες και απειλούνταν αόριστα από το ενδεχόμενο να φάει βόμβα ή αδέσποτη ρουκέτα της 17Ν στο άσχετο, ακόμα και πριν από το «ατύχημα» με τον Αξαρλιάν.

Επιπλέον, όσο πέρναγε ο καιρός ο κόσμος ρώταγε όλο πιο συχνά «μα γιατί δεν τα βάζουν πια με το μεγάλο κεφάλαιο;» (είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν τον Βαρδή Βαρδινογιάννη και είχαν σκοτώσει τον Δημήτρη Αγγελόπουλο). Η απάντηση που γενικά δινόταν τότε είναι αυτή που υπαινίχθηκα πιο πάνω: γιατί ήταν ευκολότεροι στόχοι ο Μομφεράτος, ο Πέτσος (!) και κάτι Τούρκοι διπλωμάτες.

Η εκδικητική και παράνομη στάση της κυβέρνησης απέναντι στον κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα και η καταπάτηση των δικαιωμάτων του είναι στοχευμένες: αποσκοπούν τελικά να συσπειρώσουν γύρω από τη ΝΔ τα ακροδεξιά ορφανά της ναζιστικής συμμορίας και τους λοιπούς φασίστες που μας μολύνουν από το 1944 και μετά. Ταυτόχρονα η επιβολή της θανατικής ποινής σε αργή κίνηση στον Κουφοντίνα ενισχύει τη θέση ότι οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας», δηλαδή οι ψευδεπίγραφοι τοποτηρητές της αριστείας και οι διανομείς σε ιδιώτες του δημόσιου πλούτου, βρίσκονται υπεράνω του Νόμου. Αυτά όμως δεν καθιστούν τον κρατούμενο ήρωα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s